ขอเถอะวัยรุ่นที่เคารพ
posted on 10 Feb 2007 15:15 by doiguay
หายไปอย่างยาวนาน กลับมาพร้อมกับร่างกายที่โทรมสุดๆ
ช่วงแรกอาการหนักกับการป่วยของร่างกาย
กินยาตั้งแต่ยังม่ปีใหม่ วันนี้แหละยาคงหมดซะที
วันที่ 1,2 เข้าค่ายที่โรงเรียน เหนื่อยกับเด็กม.1 ม.2
ไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กสมัยนี้ขยันแหกกฎกันนัก
การอยู่ในระเบียบการอยู่ค่ายมันลำบากกันขนาดนั้นเชียวเหรอ??
คนเป็นครูก็ปวดหัวเหมือนกัน กลุ้มที่เห็นเด็กสมัยนี้...
...............
7 - 9 พาม.3 ไปเข้าค่ายที่นครนายก ที่ค่ายศรีกระอาง
สถานที่ วิทยากร อาหาร ที่พัก ขอบอกว่าดีมากๆ
แต่นักเรียนเราสิ....อายจริงๆค่ะ
ข้าวเขาก็ทำให้กิน ไม่ต้องลำบากเหมือนแต่ก่อน
กินเสร็จปาข้าว ปาโฟมใส่กัน ทุเรศจริงๆ
การศึกษาไม่ได้ช่วยให้ความคิดพวกเขาสูงขึ้นเลย
เด็กไม่มีความสำนึกในพิธีกรรมที่ศักสิทธิ์ในการเล่นรอบกองไฟ
วิทยากร ประธานในพิธี ต่างเป็นผู้ใหญ่ และอดทนมากๆกับคืนนั้น
แต่เด็กกับเล่นกันโดยไม่สนใคร
แต่งตัวไม่สุภาพ นักเรียหญิงบางคนใส่กางเกงสั้นเสียจนฉันอายแทน
นี่ขนาดสั่งห้ามเอากางเกงขาสั้นมาใส่เข้าค่ายแล้วนะ
เฮ้อ...ไม่อยากพูดอะไรมากอีกแล้วกับเด็กกลุ่มนี้
เอาเป็นว่าอยากบอกกับนักเรียนวัยรุ่นหลายๆคนว่า
ฉันในฐานะของวัยรุ่นคนนึง ครูคนนึง รุ่นพี่คนนึง ว่า..
การที่คุณทำตัวตามสบายเกินไปโดยไม่สนว่าจะอยู่สถานที่ใด
กับใคร หรือคุณกำลังทำอะไรอยู่นั้น
บางครั้งมันไม่ได้ทำให้คุณดูดีเลย ตรงกันข้าม
มันน่าสมเพศด้วยซ้ำ
นักเรียนของฉันบางคนตั้งครรภ์ตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ
เธอคิดกันบ้างมั้ยว่าทุกวันนี้เธอเองก็แบมือขอเงินพ่อแม่
แล้วเมื่อเธอมีลูก เธอจะเอาอะไรมาเลี้ยงดูเขา
บางคนขายยา เธอคิดกันบ้างมั้ย เมื่อเธอถูกจับ อนาคตของเธอ
ต่อไปจะเป็นอย่างไร
เด็กๆ มันหมดเวลาที่พวกเธอจะล้อเล่นกับชีวิตแล้วนะ..
................
20 วันของฉันที่อยู่ไกลจากอะไรบางอย่าง
20 วันของฉันที่ดำเนินมาแบบเชื่องช้า
20 วันของฉันที่หายใจอย่างแผ่วเบา
เขาคงไม่รู้ว่าตอนี้ เวลานี้ ความรู้สึกฉันมันเริ่มบางลง
แม้ความทรงจำหลายๆอย่างจะยังชัดเจน
แต่ฉันก็เป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่ง
ที่มีคนที่ฉันรัก ที่มีความคิดถึง ที่มีความต้องการจะพบเจอ
ที่ต้องการเวลา(บ้าง)
ฉันและเขา เขาและใคร??
ทุกอย่างยังคงเดินสวนทาง
หลายวันมานี้ฉันยังคงยิ้มให้อดีตและความทรงจำ
และมีหลายวันที่ฉันร้องไห้ให้กับความเป็นจริงที่กำลังเผชิญ
...............
ออฟฟี่ >> อย่างที่เราพึ่งคุยกัน คนเราเกิดมาพบเจอปัญหาที่แตกต่างกันไป
เรายังคงต้องเดินหน้าเพื่อเหตุผล เพื่อความต้องการ เพื่อความหวัง
หรือเพื่ออะไรก็ตามของแต่ละคน เราต้องภูมิใจในตัวเราเสมอนะ
หน่อง >> ถึงหลายวันมานี้จะไม่มีเวลาจะคุยด้วยเหมือนทุกครั้ง ขอโทษทีเพื่อน
แต่ฉันก็ยังคิดถึงแกเสมอ
หลวงพี่ >> ขอบคุณนะคะที่ส่งข้อความมาหรอกผีกันทุกวันตอนเข้าค่าย
พอดีเป็นคนพกพระติดตัวค่ะ หุหุ ขอบคุณหลวงพี่สำหรับคำสอนตอนสติแตก
ขอบคุณหลวงพี่ที่คุยเป็นเพื่อนตอนไม่มีใคร ขอบคุณค่ะหลวงพี่เหยิน อิอิ
เห็ด >> เราคุยกันน้อยมากๆเช่นกันนะพักนี้ ยังเป็นห่วงสุขภาพอยู่นะ อย่าเอาแต่ทำงาน
การนอนเช้าแล้วตื่นเที่ยง มันไม่ใช่เวลาปกติของร่างกายเรานะ มีเวลาก็พักบ้าง
ยังคงคิดถึงตลอดเวลา แม้ว่าจะมีอะไรๆเปลี่ยนไปบ้างก็ตาม
ยังคงดำเนินชีวิตต่อไปเพื่ออีกหลายๆเหตุผล
ยังคงใช้ชีวิตเดิมๆเพื่อไม่กี่เหตุผลเช่นกัน
#1 By Keir on 2007-02-10 15:29