ยิ้ม ยิ้ม

วันนี้จิตใจฉันเริ่มจะดีขึ้นบ้าง

แต่ก็ยังไม่เข้าสู่สภาวะปกติหรอก

ไม่เป็นไร....ฉัน(จะ)อยู่ได้

..

วันนี้ที่โรงเรียนไหว้ครูกันด้วย

เด็กๆช่วยกันทำพานตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็น

ตัวแทนห้องถือพานขึ้นไหว้ครูบนเวที

เมื่อครบทุกห้องก็มีการมอบทุนการศึกษา

และผอ.ให้โอวาท เป็นอันจบพิธีการ

..

บอกตรงๆว่าวันนี้ไม่รู้สึกถึงความศักดิ์สิทธิ์เลย

เด็กส่วนใหญ่ไม่ให้ความสำคัญกับการไหว้ครู

และที่โรงเรียนเดิม เด็กทุกคนจะไหว้ครู

ไม่ใช่แค่ตัวแทนห้อง

คือ...ตัวแทนห้องจะถือพานของห้องไปไหว้ครู

แต่คนอื่นๆก็จะเตรียมดอกไม้ที่ใช้ไหว้ครูมาไหว้ครูกันเองด้วย

..

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ประทับใจที่สุดตั้งแต่มาอยู่ที่นี่คือ

เมื่อจบพิธีการทั้งหมดแล้ว ก็เริ่มเข้าสู่การเรียนการสอนปกติ

มีนักเรียน 2 คนเดินมาแบบเก้ๆกังๆพิกล

เลยถามเค้าไปว่า "ทำอะไรเหรอจ๊ะหนู"

ฉันแทบช๊อตเมื่อ...........

เด็กผู้หญิง 2 คน มานั่งคุกเข่าข้างหน้า

พร้อมกับพวงมาลัยดอกมะลิเล็กๆ 2 พวง

แล้วบอกว่า "หนูมาไหว้ครูค่ะ"

บอกตรงๆว่าหน้าชา ไม่เคยเจออะไรแบบนี้จริงๆ

รู้สึกดีมากๆ เพราะเป็นเด็กที่ไม่เคยสอนเขาเลย

พึ่งจะมาเรียนกับฉันเทอมนี้

วิชาที่ฉันสอนก็เป็นวิชาที่ไม่มีเกรด

ฉันอึ้งไปพักนึง (ซึ้งอยู่) แล้วก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

เลยแค่ลูบหัวแล้วบอกว่า

"ขอบใจมาก ตั้งใจเรียน และเป็นเด็กดีนะจ๊ะ"

..

ขอบใจนะจ๊ะ

พรทิทย์ จุตตะไร และ รจิตา ไชยโย นักเรียน ม.4/1

..

คนเป็นครูไม่หวังอะไรเท่ากับเห็นเด็กนักเรียนเป็นคนดี