ยิ้ม ยิ้ม

ช่วงสองอาทิตย์ที่ผ่านมาคนที่ผ่านมาบลอคนี้คงจะเริ่มเบื่อกับการเจอข้อความบ่น บ่น แล้วก็บ่น  มีแต่คนเจ็บ มีแต่เรื่องป่วย  คุยแต่เรื่องเหนื่อยๆ 

แล้วจำได้มั้ยที่อ้อยเคยพูดถึงทุ่งนา  ต้นข้าว  บ้าน  ทางเข้าบ้านที่อ้อยชอบขับรถช้าๆตอนเลิกงาน  วันนี้มีรูปที่ถ่ายจากมือถือเมื่อวานตอนกลับไปรับพ่อไปทำแผล  ประมาณเที่ยงครึ่ง  วันนี้แวะเอารูปมาฝาก

รูปบน : ที่ลูกศรชี้เป็นทางก่อนเข้าบ้าน

รูปล่าง : ที่เห็นหลังคายาวๆน่ะเล้าไก่  ส่วนซ้ายหลังคาสีฟ้าเล็กๆ(เล็กจริงๆจัง)น่ะบ้าน อิอิ

ภาพต่อไปนี้เป็นภาพที่อ้อยไม่ได้เห็นบ่อยนัก  เลยวิ่งเอาโทรศัพท์มือถือไปถ่ายทั้งๆที่ข้าวเต็มปาก  ขอแอบลงวันที่ไว้นิดว่า 8 กันยายน 2552  ยายพรตัดผมให้ตาหวัด  555555555555555

แม้ช่วงนี้ทุกคนในครอบครัวจะมีเรื่องให้เหน็ดเหนื่อยใจ  แต่มันก็ยังมีมุมดีๆให้เรามีความสุข  มีพลังที่จะสู้  เมื่อคืนเรา(อ้อยกับแม่)ไปขายของกันที่ตลาดตอนตี3ครึ่ง  ที่ทำงานทักว่าทำไมหน้าตาเป็นแบบนี้  อ้อยโทรมมากขอบอกและรู้สึกเหนื่อยมาก  แต่เชื่อมั้ย?  เต็มใจเหนื่อยจริงๆนะ(แม้จะมีบ้างที่..แอบบ่นในใจ)

ขอให้ทุกคนมีความสุขกับการใช้ชีวิตนะคะ  สู้ๆ