ยิ้ม ยิ้ม

วันเสาร์ตั้งเป้าไว้ว่าจะไปสะสางงานที่ทำงาน 8 โมงเช้าซักผ้าห่มผ้าปูที่นอน  น้าเดินมาบอกว่า

"อ้อยๆ โสภณจะไปดอนเมืองนะ  เห็นว่าจะไปดูเครื่องบิน  ถ้าจะไปก็อาบน้ำแต่งตัวรอนะ" 

ณ ขณะนั้นยังไม่รู้หรอกว่าอะไร  ความว่าตามข่าวจัดเลยคิดเอาว่า  สงสัยมีงานอะไรสักอย่างแล้วมีโชว์เครื่องบินแล้วให้ประชาชนเข้าดู  คล้ายๆว่าวันเด็กอะไรประมาณนั้น ฮ่าๆๆๆๆ

ขณะที่นั่งรถออกบ้านไปกับน้องชาย 

"ภณๆเขามีงานไรอ่ะแก  เขาเอาเครื่องบินมาตั้งโชว์เหรอ?"

น้องชายหัวเราะก๊าก

"เฮ้ย  ถ้ามันมาตั้งไว้เฉยๆกูไม่ไปดูหรอก  มาบินโชว์ดิ  F-16 นะโว้ย"

แป่วววววววว

"อ้าวเหรอ  แฮ่ๆกูนั่งรถมานี่ไม่รู้เรื่องไรเลย  อาบน้ำเสร็จก็วิ่งมาขึ้น  ข้าวยังไม่ได้เล้ยแก"

พวกเราถึงดอนเมืองประมาณ 11 โมง  และเบียดเสียเยียดยัดผู้คนเข้างานประมาณเกือบเที่ยง  ยืน เดิน รออยู่กลางป่าแดดจนบ่ายสองถึงได้ชมการแสดง 

เกิดมาก็เพิ่งเคยดูของจริงๆเป็นๆครั้งนี้เป็นครั้งแรกของชีวิต  เคยเห็นแต่ในหนังสงคราม  เห็นแต่ในทีวี  ใครไปวันนั้นคงจะรู้สึกเหมือนกันว่าพวกเขาระดับโลกจริงๆ  ใจ  ร่างกาย  ไหวพริบ  สายตา  ความเป้นทีม  สุดยอด

ก่อนการโชว์ยังมีลูกโป่งลอยสู่ท้องฟ้าทำให้ต้องเลื่อนเวลาออกไปอีก  นี่มันบ่งบอกถึงอะไรกันนะ  แค่ลูกเดียวยังว่าหลุดมือ  แต่นี่ 2 ดูเหมือนเป้นเจตนาของใครมั้ยเนี่ย  เสียหายนะถ้าเกิดอะไรขึ้น  โชว์เสร็จมีลอยมาอีก 1 เฮ้อ

ภาพหลังจากผู้คนเริ่มทะยอยกลับคือ "ขยะ"  เกลื่อนขาวไปทั่วทุกบริเวณ  การจราจรที่เห็นแก่ตัว  รถน้องชายจอดอยู่บนชั้น 3 รถ 90% วิ่งย้อศรเพื่อจะลงทางลงทางเดียวกัน ทำให้จากชั้น 3 ลงมาถึงชั้น 1 ใช้เวลา 1 ชั่วโมงเต็ม  และใช้เวลาอีก 40 นาทีกว่าจะถึงที่กลับรถ

คนไทยจำนวนอีกไม่น้อยที่แสดงให้เห็นว่า  โดยรวมสังคมเราเห็นแก่ตัว  อ้อยไม่ได้ว่าใครหรอกนะ  แต่ภาพที่เห็นมันทำให้รู้สึกแบบนั้นจริงๆ  ขยะ  การเบียดกันแม้กระทั่งกับเด็ก  คนแก่ 

สิ้นสุดวันสำหรับการแสดดงระดับโลก  อ้อยออกบ้านไปตอน 10 โมงเช้า  เข้าบ้านอีกที 3 ทุ่ม  หมดสภาพเลย

รูปอยู่กล้องน้องชาย  ครั้งหน้าจะเอามาให้ดูกันนะคะ 

แก้ไขตอน 4 ทุ่ม อิอิ  รูปมาละ  เอามาลงนิดหน่อยนะจ๊ะ

วันนี้..วันที่รอคอย  และ  ผิดหวัง

จริงๆแล้ววันนี้อากาศดีมากเลยนะ  อ้อยตื่นแต่เช้า  ซักผ้า  อาบน้ำ  ล้างรถ ปั้มน้ำใส่ถัง  ทำทุกอย่างจนเสร็จ  โทรหาใครสักคนที่เราคิดว่าวันนี้จะได้เจอเขา(เรานัดกันไว้)  ไม่มีคนรับสาย  ใจเริ่มเสีย  ความลังเลเริ่มเบียดเข้าสู่ความคิด  ความกลัวเริ่มโจมตี  กลัวผิด  กลัวเสียใจ  กลัวหลายอย่างจะเป็นอย่างที่คิดไว้

และก็เป็นอย่างที่คิด  เราไม่ได้เจอกันในวันนั้น

EDIT :  แก้ไขข้อความ(ลบ)เนื่องจากเหตุผลส่วนตัวบางประการ 

            ขอบคุณ "เค้าเองนะที่รัก "  ที่ดูเหมือนคำพูดบางอย่างจะทำให้อ้อยคิดได้บางเรื่อง

            รักตัวเองเหมือนกันน้า  อย่าโมโหเลยนะๆ