ยิ้ม ยิ้ม

เมื่อเช้าแต่งตัวไปดูทีวีช่อง 3 ไป (ติดคุณสรยุทกับคุณกุ๊ก  ฮ่าๆๆๆ)  ได้ยินเรื่อง น้องกี้ น้องกัน  (น้องป่วยเป็นโรคเมตาบอลิคค่ะ  ช่อง 3เคยประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับหนังสือคำพ่อ คำแม่  ซึ่งรายได้จะเป็นทุนในการจัดตั้งมูลนิธิช่วยเหลือผู้ที่ป่วยที่เป็นโรคเดียวกับน้องทั้ง 2 คนค่ะ) เลยเดินกลับมาที่หน้าจอ  เป็นภาพข่าวที่น้องทั้งสองคนไปงานหนังสือ  อ้อยฟังเพลงประกอบ  มองภาพเคลื่อนไหวในทีวี  ยิ้มให้กับทีวีที่มองผ่ายเข้าไปเจอรอยยิ้มของน้องกี้ น้องกัน และคุณแม่ที่กำลังอาบน้ำ  เช็คตัว  ทาแป้ง  ทำไมมันดูอบอุ่นในใจขนาดนี้ก็ไม่รู้  น้องเขาไม่ได้รักษาตัว  น้องเขาอาการเป็นมากขึ้น  แต่เจ้าคนเล็กแม้จะดูแข็งแรงดี  แต่เขาก็ไม่ได้เป็นเหมือนพวกเรา(เฉพาะร่างกายเท่านั้น) เขากลับดูมีความสุขมากๆ  สังเกตมั้ยน้องทั้ง 2 คนจะพูดไปยิ้มไปเสมอ

วันนี้รู้สึกว่าอายน้องกี้น้องกันและคุณแม่น้องเขามากๆ  พวกเขาดูมีกำลังใจ  ดูมีความสุข  ดูสดใส  อ้อยยิ้มไปร้องไห้ไปเหมือนคนบ้าอยู่หน้าทีวี  แล้วก็นึกในใจ(คนเดียว)ว่า  "ขอบใจน้องกี้  ขอบใจน้องกัน  ขอบคุณคุณแม่ของน้องทั้ง 2 คน  ที่ทำให้อ้อยรู้สึกมีกำลัง  มีความรู้สึกว่ามีความหวัง  มีกำลัง  มีพลัง  บอกไม่ถูก  บรรยายไม่ถูก  แต่อยากบอกว่า  ขอบคุณมากจริงๆค่ะ"  อ้อยหวังให้ครอบครัวน้องๆมีความสุขมากๆนะคะ  สู้ๆนะครับน้องกี้ น้องกัน  คุณแม่ด้วยค่ะ  ^^