ยิ้ม ยิ้ม

ทุกอย่างทำให้เรารู้ว่าเรายัง "มีความรู้สึก"

แต่ถ้ามันเลยจุดนั้นไปล่ะ???

วันนี้เป็นอีกวันในรอบหลายปีที่อ้อย

เกินคำว่าเจ็บปวด

เกินคำว่าเสียใจ

เกินคำว่าเหงา

เกินคำว่าเศร้า

ความเป็นกับความตาย

จริงๆมันใกล้กันมากเลยนะ

ตอนนี้เพิ่งรู้สึกว่า

"ความตายมันง่ายนิดเดียว"

อ้อยยังหาทางออกให้ตัวเองให้ชัดเจนไม่ได้ในตอนนี้

รู้แค่ว่ามึนงงไปหมด

ความคิด  ความรู้สึกมันตีกันไปหมด

เขาเรียกว่าสับสนใช่ไหมนะ

แล้วเราจะหลุดพ้นไปตอนไหน?

ความรักเป็นสิ่งที่งดงามเสมอ

แต่อ้อยหวังกับมันมากไป

ตอนนี้ร่างกายและจิตใจถึงได้แย่จนเว่อร์

งานที่มีการเปลี่ยนแปลง

ครอบครัวถึงจุดที่ย่ำแย่อีกครั้ง

ความรักอ้อยก็บอบช้ำมากเหลือเกิน

หลับตาน้ำตาก็ไหล

หันหน้าไปทางไหนก็ไม่เจอใคร

อยู่บ้านก็ร้องไห้ไม่ได้

"ทรมานเหลือเกิน"