เหตุเกิดจากความดีใจ(ของลูก)
posted on 14 Aug 2008 08:58 by doiguay
เพราะความดีใจแท้ๆ
6 โมงเช้ากว่าๆ น้ามายืนเรียกอยู่หน้าบ้านว่ามีจดหมาย
แอบคิดในใจ.. “หนังสือจากไอ้ส้มแน่เลย”
มองตรงไปที่มือน้า อ๊ากกกกก ซองสีน้ำตาล ใช่แน่ๆ
อ่านหน้าซอง จริงๆด้วย
เดินตรงดิ่วๆๆๆๆ ไปหาแม่
“แม่ๆ บทความได้ลงหนังสือไอ้ส้มละ นี่ๆๆๆ มันส่งให้ละด้วย”
ไม่มีเสียงใดๆจากแม่
“ฮ่าๆๆๆ แม่ดูดิ มันใช้หัวกว้างเลย”
แม่ก็เดินผ่านไปโดยที่ยังไม่ชายตามองหรือถามอะไรเพิ่มเติม
“แม่(เสียงลากยาววววว)มาดูหน่อยดิ๊”
เสียงแรกที่หลุดจากปากแม่คือ
“แม่จะรู้ไรด้วยล่ะ”
“โหย..ก็แค่มีบทความของเค้าในหนังสือ ก็แค่อยากให้ดูเองอ่ะ”
สิ้นเสียง ฉันวางหนังสือกับนามบัตรลงที่โต๊ะกินข้าว แล้วก้มหน้าเก็บน้ำตาความน้อยใจไปอาบน้ำ
แต่ก็มีเสียงตามมาทีหลังว่า
“เรื่องแค่นี้มึงถึงกับโกรธเลยเหรอ มึงไม่รู้หรอกว่าแม่ต้องเก็บความรู้สึกอะไรบ้าง
อยู่อย่างไงบ้างวันๆ กูนี่ทำดีไม่ได้ดีจริงๆ ทุกข์จะตายห่าอยู่ละ ทำไมกูต้องรับแต่เรื่องคนอื่น
ฟังแต่เรื่องคนอื่นด้วย”
ฉันแอบเสียใจในใจว่าฉันไม่ได้โกรธแม่แม้แต่นิดเดียว แค่น้อยใจที่แม่ไม่สนใจ ตอนแรกไม่ได้พูดอะไรแต่สักพักก็กลัวเรื่องจะยาว เพราะแม่ด่าไม่หยุด เลยตัดสินใจพูดขึ้นว่า
“แม่ อ้อยไม่ได้โกรธเลยแม้แต่น้อย แค่น้อยใจที่แม่ไม่สนใจก็เท่านั้น ไม่ได้โกรธเลยแม้แต่น้อยจริงๆ”
บอกตรงๆว่าฉันงงกับเรื่องที่เกิดขึ้น งงว่าทำไมแม่พูดเยอะขนาดนั้น งงว่า..ฉันทำอะไรพลาดไปเหรอครั้งนี้
หรือ..ฉันน้อยใจไม่ได้
เสียงแม่ยังคงดังอยู่ด้านนอก ของในมือแม่กระทบกับของรอบกายที่แกกำลัง........
ฉันก้มหน้าตักน้ำลาดหัว สายน้ำที่ไหลลงจากปลายผมปะปนกับน้ำที่ไหลจากปลายขนตา
เกือบ 5 นาที ทั้งน้ำจากผม น้ำจากตา น้ำจากจมูก ฉันหายใจลำบากมากขึ้นเลื่อยๆ
หายใจเข้าเฮือกใหญ่ แล้วสระผม อาบน้ำต่อ
แม่ยังคงบ่นพลางเดินไปที่สวน เสียงค่อยๆห่าง ห่าง และห่างออกไปจนหูฉันไม่ได้ยิน
ฉันนั่งก้มหน้าร้องไห้พักใหญ่ หายใจเข้าอีกครั้ง แล้วทำกิจกรรมจนเสร็จ
เดินขึ้นบ้าน น้ำจาตัวและผมที่เปียก ทำให้มีรอยเท้าของฉันตั้งแต่ห้องน้ำ ผ่านในครัว ผ่านที่นอนพ่อ และสิ้นสุดที่หน้าพัดลม
ฉันเอื้อมมือหยิบพระ ยกขึ้นพลางพูดเบาๆว่า
“ขอให้หนูใช้ชีวิตอยู่นี้อย่างมีสติ คิดให้มากก่อนที่จะทำ สมาธิจงเกิดแก่การดำรงชีวิต”
คล้องพระไว้ที่คอทั้งๆที่ยังไม่ได้เช็ดตัว
นั่งรีดผ้า คิดถึงสิ่งที่แม่ทำให้ทุกวันคือ
หุงข้าว ทำกับข้าว ตักข้าวไว้ให้เพราะกลัวร้อนละลูกจะกินไม่ได้ ปั้มน้ำให้ถังไว้ให้อาบเต็มถังตลอดเพราะฉันจะไม่อาบน้ำถ้าน้ำน้อยกว่าครึ่งถัง เสื้อผ้าเกือบทุกตัวฉันแทบจะไม่ได้ซัก แม่กระทั่งชุดชั้นใน..ต่อให้ถอดไว้นอกตะกร้าผ้า แม่ก็จะเก็บไปซักจนไม่เหลือ(บาปจริงฉัน)
รีดผ้า แต่งตัวเสร็จ เดินไปหาพ่อ ดูอาการเท้าบวม หวีผม แล้วเดินไปที่ในครัว
มองกับข้าวที่แม่ทำไว้เยอะแยะ แต่ฉันก็กินอะไรไม่ลงจริงๆ และก็เวลาล่วงเลยไปเยอะจนดูเหมือนฉันจะทำงานสาย
ฉันเดินไปที่ประตู ผลักประตูออกแล้วชะโงกหน้าไปทางสวน
“แม่” ไม่มีเสียงตอบรับ
“แม่” ไม่เสียงตอบรับ
“แม่” เสียงจากปลายทางดังสวน “เอ้อ”
“ไปทำงานละน้า” “เอ้อ”
ฉันขับรถออกไปตามทางที่เฉอะแฉะเพราะฝนตกมาหลายวัน
ทางรถวิ่งที่ขนานกับสวนของแม่ มีทุ่งนาคั่นกลาง
ฉันเหล่ตามองหาแม่ แล้วบีบแตรรถใส่
ผักชะอมสูงเกินกว่าฉันจะเห็นหน้าแม่
แต่ก็ไม่สูงเกินกว่าฉันจะเห็นมือแม่ที่กำลังโบกให้
ฉันแอบยิ้มและคิดว่าวันนี้จะซื้อของที่แม่ชอบไปให้แม่กิน
แม่ กับ ลูก แม้ว่าครั้งนี้ฉันจะรู้สึกว่า งง ว่าทำไมแม่ว่าฉันเยอะขนาดนี้
แต่ฉันก็ไม่โกรธแม่ ส่วนหนึ่งฉันก็ผิด ผิดที่เงียบเกินไป
ถ้าพูดเป็นเล่นๆหยอกๆว่าน้อยใจ แม่ก็คงเดินมาดูแล้วล่ะ